Sen

Bana kendini anlatma!

2/1/2009

Bitmeliydi belki  ama böyle bitmemeliydi.
Konuş dediğinde sustum, belkide korktum.
Git o zaman dediğinde ise konuşmak istedim..Hiç susmamak! Sonsuza kadar konuşmak..Çünkü susunca seni kaybediceğimi biliyordum..
Bunları düşündüğümde çok geçti..Bitmişti.
Gitmiştin..

O günden beri kalbim acıyor..
Bir parçası yerinden sökülüp alınmış gibi hissediyorum, canım yanıyor sevdiğim.. Kalbim acıyor bi tanem..

Takma kafana geçer dediler..Ama geçmiyor!
Sorun bende mi anlayamıyorum..
Senden ayrıldığımdan beri hiç birşey anlayamıyorum..
Ne senin gidişini, ne susmamı, ne de bu kadar üzülmemi anlamıyorum işte.

Kendimi suçluyorum..
Evet bir hata yaptım, kapatmaya çalışırken iyice büyüttüm hatamı..
Haksızdım biliyorum, ondan kendimi suçluyorum ya!

Birgün bu hatamı öğreniceğini biliyordum, kendimi suçlayacağımı biliyordum..
Ama gene de beni seversin, benden vazgeçemezsin sanmıştım.
Hatalarımla beni kabul edeceğini düşünmüştüm.

Ama biz farklı insanlardık..
Ben senin aşkına inanmıştım, sen gönül eğlendirmiştin.
Aramızdaki farklardan biride buydu sanırım.
Sözde ikimizde aşıktık.
Tek benzer yanımızda buydu, en azından başka insanlar için öyleydi.
Oysa gerçekler farklıydı..Çok farklıydı sevdiğim.

Bu yazıyı okuduğunda "baksana aynı benim hikayeme benziyor, sanki bizi anlatıyor bu yazı" diyeceksin..Biliyorum çünkü hissediyorum.
Aslında benzemekle kalmıyor, bizi anlatıyor.

~ Anlamiyok.